opis owada

opis owada

modliszka zwyczajna Mantis religiosa



Należy do rodziny modliszkowatych (Mantidae) i rzędu modliszek (Mantodea).
Modliszki żyją licznie w tropikach i tylko kilka gatunków znanych jest z obszaru Palearktyki. Występują w ciepłych, dobrze nasłonecznionych miejscach wśród niskiej roślinności. Polują na inne owady.
Na świecie znanych jest ponad 1500 gatunków tych owadów. W Europie Środkowej występuje tylko jeden gatunek - modliszka zwyczajna.

Długość ciała owada waha się u samca od 40 do 60 mm, samica jest większa - 50-75 mm. Przedplecze dłuższe od przed nich bioder, ciało zielone, żółtawozielone lub jasnobrunatne (u larw zawsze zielone). Pokrywy skrzydeł półprzezroczyste w kolorze ciała, nieco dłuższe od odwłoka zachodzą na jego wierzchołek. Skrzydła tylne są
bezbarwne, przezroczyste, bez rysunku, czasami z zielonkawym zabarwieniem na wierzchołkach. Przednie biodra u nasady z czarną plamką i białym oczkiem w części centralnej. Pojawia się w sierpniu do października (ciepłe lata). Jest gatunkiem bardzo rzadkim, występującym na południu kraju. Preferuje siedliska o podłożu wapiennym i południowych wystawach na suchych, kserotermicznych łąkach śródleśnych, polanach i brzegach lasów oraz stepiejących biotopach.

Najczęściej siedzi na niskich roślinach i poluje na inne owady. Chwyta je przednią parą odnóży i zjada żywe, zaczynając "ucztę" od głowy ofiary. Samica składa jaja w złożach zwanych ootheca przypominających poczwarkę motyli z rodziny paziowatych (Papilionidae) lub bielinkowatych (Pieridae). W jednym, przylegającym do łodygi rośliny kokonie znajduje się od 100 do 200 jaj. Znanych jest kilka stanowisk z Opolszczyzny i wałbrzyskiego.

http://www.robale.pl/index/2/182

Mucha domowa (Musca domestica) – pospolita mucha domowa jest owadem występującym na całym świecie. Jest niewielka (samica jest większa od samca – osiąga do 7,5 mm długości), na ciemnoszarym tułowiu widoczne są podłużne paski. Odwłok barwy szarożółtej jest jaśniejszy na spodniej części. Nogi zakończone są pazurkami i przylgami. Posiada aparat typu liżącego, służący do zlizywania pokarmu płynnego lub stałego, który zostaje rozpuszczony enzymami śliny. Oczy złoto-czerwono-brunatne zapewniają 360° pole widzenia. Narządem oddechowym są tchawki. Jest typowym synantropem. Mucha lata stosunkowo wolno, ok. 8 km/h, uderza skrzydłami do 33 razy na sekundę.

Musca domestica żyje na ziemi od 200 milionów lat. Mucha żyje ok. 4 tygodni, jednak w budynkach ludzkich może przezimować w stanie anabiozy. Nawet w tak sprzyjających warunkach przeżywa bardzo mała część populacji – jesienią muchy są dziesiątkowane przez grzybicę.

Dorosłe owady żywią się substancjami płynnymi, pokarmy twarde pobierają po rozpuszczeniu śliną (wstępnym strawieniu). Dziewięciodniowe owady osiągają dojrzałość płciową. Jaja (2,5 mm) składane są do nawozu, szczególnie chętnie do świńskiego. Samica może składać jaja nawet co 2-4 dni, jednorazowo ok. 100, w ciągu całego życia do 600-2000. W 1 kg świńskiego nawozu może rozwijać się 15 000 larw. Po upływie 24 godzin wylęgają się larwy o charakterystycznym, z przodu stożkowo zwężonym kształcie. Larwy pobierają pokarm płynny. Szybkość rozwoju uzależniona jest od świeżości nawozu, trwa od kilku dni do dwóch miesięcy. W ciągu rozwoju larwy wydłużają się z początkowych 2 do 12mm, trzykrotnie liniejąc. Po przepoczwarzeniu trwającym ok. 10 dni wylegają się dorosłe owady, po kilku minutach są gotowe do lotu. Codziennie przychodzi na świat populacja much liczniejsza od całej ludzkości. Każdego roku mucha posiada kilka generacji[potrzebne źródło].

Owad ten tworzy olbrzymie zagrożenie epidemiologiczne: badania dowiodły, że na powierzchni swego drobnego ciała mucha może przenieść do 6 milionów, a w jelicie czterokrotnie więcej – prawie 30 milionów mikroorganizmów – w tym powodujących tak groźne choroby jak dur brzuszny, paratyfus, dyzenteria, cholera, gruźlica, polio, czerwonka, salmonelloza – oraz stadia przetrwalnikowe pasożytów.

Muchy są aktywne w dzień, lubią ciepłe nasłonecznione powierzchnie. W budynkach podczas nocy lub w chłodne dni muchy zazwyczaj odpoczywają na podłogach, ścianach, sufitach. Na zewnątrz na roślinach, na ziemi, płotach, puszkach i innych tym podobnych elementach. Muchy wybierają rogi, załamania ścian i ich krawędzie oraz cienkie przedmioty, kable, struny, najchętniej ukrywają się blisko źródła pożywienia na wysokości 150–450 cm od podłoża.

http://pl.wikipedia.org/wiki/Mucha_domowa

Pszczoła (Apis) – rodzaj z rodziny pszczołowatych (Apidae).

Apis mają długość ciała od 7-8 mm do 16-18 mm. Ubarwienie o różnej intensywności - od jednolicie czarnego i ciemnobrązowego do żółtego i czerwonopomarańczowego. Skrzydła ich mają specyficzne użyłkowanie. Wyróżniają się charakterystycznym kształtem pólka radialnego na przednim skrzydle - ogranicza je zaokrąglona żyłka, która nieco odstaje od krawędzi skrzydła. Pszczoły widzą promieniowanie ultrafioletowe.

Wszystkie gatunki należące do rodzaju Apis żyją w zorganizowanych społeczeństwach. Budują one z czystego wosku pionowe plastry z obustronnie ułożonymi komórkami, służącymi do wychowu czerwiu i przechowywania pokarmu. Osobniki dorosłe i larwy odżywiają się nektarem, spadzią oraz pyłkiem kwiatowym. Zakładają duże kolonie (rodziny pszczele), zależnie od gatunku liczące od kilku do 20-80 tysięcy osobników. Życie rodzin jest koordynowane za pośrednictwem feromonów, regularnych zmian aktywności gruczołów, porozumiewania się za pomocą tańców i wydawania dźwięków. Występuje tu polimorfizm i polietyzm wiekowy. Doskonale wypracowały sposób regulacji temperatury w gnieździe, co pozwala rodzinom pszczelim na uniezależnienie się w dużej mierze od warunków zewnętrznych, dzięki czemu w klimacie chłodnym mogą przeżyć długie i surowe zimy całe kolonie, a nie tylko pojedyncze osobniki w stanie hibernacji, jak np. u trzmieli.

http://pl.wikipedia.org/wiki/Pszczo%C5%82a